Details
अलक..
01-Jul-2019
”
सदानंद खोपकर, संपादक, साप्ताहिक मावळमराठा
[email protected]
अलक.. म्हणजेच अति लघु कथा.. एक नवाकोरा साहित्य प्रकार!
देवावर भरोसा..
तिने भिंतीकडेला आपली स्कुटी उभी केली. कुबड्या सावरत तो अरुंद परंतु वर्दळीचा रस्ता पार केला.आपलं धार्मिक साहित्य विक्रीचं दुकान उघडलं. उदबत्ती पेटवून देवाला दाखवली. ते पाहून पाय आपसूक तिच्या दुकानाकडे वळले. तिच्या विक्रीची भवानी करून द्यावी या इच्छेतून. मी उदबत्तीच्या पुड्याचे पैसे देताना विचारलं, “किती कष्टातून तुम्ही दुकान,चालवताय? कसं जमवता इतकं सारं? देवावर भरोसा, देव कोणाचं वाईट करतो का कधी? ती उत्तरली..
तो वृध्द..
तो वृद्ध गॅलरीत सकाळपासून बसला होता. आतून खूप सारे आवाज येत होते. ताज्या पदार्थांचे वासही मिसळलेले असे. त्याला एक ग्लास पाणी अन् एक कप चहा हवा होता. हातातलं वृत्तपत्र केव्हाचंच चाळून झालं होतं. आता फक्त पानांची चाळवाचाळव! नऊ, वाजले तसे सगळे आपापल्या कामास निघून गेले. तो हळूहळू किचनकडे जात राहिला.
तो वाघ..
आपल्या खोपटातल्या खाटेवर गोधडीतल्या अंथरुणात निवांत पडलेल्या वाघाला पाहून तो दचकलाच. दोघं नजरेत नजर घालून पाहत राहिले. हक्काच्या जाणीवेला भाषेची अडचण येत नसावी.
तो- हे माझं घर.. इथं आमचं जंगल होतं. आमचा अधिवास चालत आलाय..
वाघ- पण आमची कितीक पिढ्यांची वस्तीय..
तो कुरकुरला.
वाघ फक्त मिशीत हसला..
जाड चोचीचा कावळा..
तो जाड चोचीचा, लाल डोळ्याचा, गडद कुट्ट रंगाचा कावळा. कर्र, कर्र लावून करकरत होता. ती थांबावी म्हणून चपातीचा घास ठेवला. पलिकडून काही फुटांवर, भुरकट, काळसर पंखांचा सामान्य कावळा आशाळभूतपणे दृष्टी लावून होता. दांडगटाच्या धास्तीने जागीच खिळून असलेला. दांडगट लाल डोळ्याची मागणी सुग्रासाची असावी. तो कर्कश कर्रकर्रत राहिला अन् उडून गेला. धाकमुक्त सामान्य कावळा हळूहळू पुढे आला. मुकाट चपातीचा घास खाऊ लागला…
उंचीचा ध्यास..
पण, आता अधिक उंच उडण्याशिवाय गत्यंतर नव्हतं त्या पक्ष्याला. उंचीचा हव्यास आयुष्यभराचाच होता. जित्याची खोड! हव्यास फार काळ खाली राहू देत नाही कोणाला. ‘उन, वारा, पाऊस – घरटी बांधा करा निवारा, यातच आषुष्य सरलं. सारी कर्तव्य उरकली आपण तरी.. पिल्लंही जगली. ती उडून गेली सारी.. आताशी कशातच राम नाही वाटत. राजस, सुंदरतेचं लक्षण असं एक पिस होतं. पंखांवर दिलं सोडून खाली. ठेवील कोणी तरी असलंच आपलं खाली तर आठवण म्हणून! .. आणि तो अतिउंची गाठू लागला, परत खाली न येण्यासाठी..”
“सदानंद खोपकर, संपादक, साप्ताहिक मावळमराठा
[email protected]
अलक.. म्हणजेच अति लघु कथा.. एक नवाकोरा साहित्य प्रकार!
देवावर भरोसा..
तिने भिंतीकडेला आपली स्कुटी उभी केली. कुबड्या सावरत तो अरुंद परंतु वर्दळीचा रस्ता पार केला.आपलं धार्मिक साहित्य विक्रीचं दुकान उघडलं. उदबत्ती पेटवून देवाला दाखवली. ते पाहून पाय आपसूक तिच्या दुकानाकडे वळले. तिच्या विक्रीची भवानी करून द्यावी या इच्छेतून. मी उदबत्तीच्या पुड्याचे पैसे देताना विचारलं, “किती कष्टातून तुम्ही दुकान,चालवताय? कसं जमवता इतकं सारं? देवावर भरोसा, देव कोणाचं वाईट करतो का कधी? ती उत्तरली..
तो वृध्द..
तो वृद्ध गॅलरीत सकाळपासून बसला होता. आतून खूप सारे आवाज येत होते. ताज्या पदार्थांचे वासही मिसळलेले असे. त्याला एक ग्लास पाणी अन् एक कप चहा हवा होता. हातातलं वृत्तपत्र केव्हाचंच चाळून झालं होतं. आता फक्त पानांची चाळवाचाळव! नऊ, वाजले तसे सगळे आपापल्या कामास निघून गेले. तो हळूहळू किचनकडे जात राहिला.
तो वाघ..
आपल्या खोपटातल्या खाटेवर गोधडीतल्या अंथरुणात निवांत पडलेल्या वाघाला पाहून तो दचकलाच. दोघं नजरेत नजर घालून पाहत राहिले. हक्काच्या जाणीवेला भाषेची अडचण येत नसावी.
तो- हे माझं घर.. इथं आमचं जंगल होतं. आमचा अधिवास चालत आलाय..
वाघ- पण आमची कितीक पिढ्यांची वस्तीय..
तो कुरकुरला.
वाघ फक्त मिशीत हसला..
जाड चोचीचा कावळा..
तो जाड चोचीचा, लाल डोळ्याचा, गडद कुट्ट रंगाचा कावळा. कर्र, कर्र लावून करकरत होता. ती थांबावी म्हणून चपातीचा घास ठेवला. पलिकडून काही फुटांवर, भुरकट, काळसर पंखांचा सामान्य कावळा आशाळभूतपणे दृष्टी लावून होता. दांडगटाच्या धास्तीने जागीच खिळून असलेला. दांडगट लाल डोळ्याची मागणी सुग्रासाची असावी. तो कर्कश कर्रकर्रत राहिला अन् उडून गेला. धाकमुक्त सामान्य कावळा हळूहळू पुढे आला. मुकाट चपातीचा घास खाऊ लागला…
उंचीचा ध्यास..
पण, आता अधिक उंच उडण्याशिवाय गत्यंतर नव्हतं त्या पक्ष्याला. उंचीचा हव्यास आयुष्यभराचाच होता. जित्याची खोड! हव्यास फार काळ खाली राहू देत नाही कोणाला. ‘उन, वारा, पाऊस – घरटी बांधा करा निवारा, यातच आषुष्य सरलं. सारी कर्तव्य उरकली आपण तरी.. पिल्लंही जगली. ती उडून गेली सारी.. आताशी कशातच राम नाही वाटत. राजस, सुंदरतेचं लक्षण असं एक पिस होतं. पंखांवर दिलं सोडून खाली. ठेवील कोणी तरी असलंच आपलं खाली तर आठवण म्हणून! .. आणि तो अतिउंची गाठू लागला, परत खाली न येण्यासाठी..”
